دریا*
ما بی تو تا د نیاست،دنیایی نداریم
چون سنگ خاموشیم و غوغا یی نداریم
ای سایه سار ظهر گرم بی ترحم !
جز سایه ی دستان تو،جایی نداریم
تو آبروی خاکی و حیثیت آب
دریا تویی،ما جز تو دریایی نداریم
وقتی عطش می بارد از ابر سترون
جز نام آبی تو، آوایی نداریم
شمشیرها را گو ببارند از سر بغض
از عشق،ما جز این تمنایی نداریم
(سلمان هراتی)
اولين روز بهار بود كه زندگي در ورطه بي
پايانش جوانه زد و حضور شكوفه اي شد
بر دستان انسان.... و نور حلول يافت....
داد و فرزند آدم طلايه دار زمين گشت تا
عشق جريان يابد از عرش اعلي تا
باريك ترين رگ آدميت.....
و اينجا بود كه خداوند عشق
را آفريد .....
شايد آن روز كه فرش زمين مخمل سبز
چمن بر تن داشت روز هبوط آدم
بود به زمين ...
و چه زيبا بود آن روز كه بلند قامتان زمين
،ازهار سفيد رنگ پاكي پروردگار بر دوش
داشتند و به زيبايي نجابتشان دانه هاي
صورتي رنگ مملو ازعشق بهار به
رخ كشيده بودند .....
و چه زيبا بود آن روز كه زمين متولد شد و
چه خوش يمن بود پا قدمش كه همه جا
بهشت بود برايش....
...سبز بود زمينش...آبي بود آسمانش و
گل هايش از شوق زيبايي هاله
سرخ آبي هاي
باغچه ي بودن را
بررخسار گلگونشان كشيده بودند تا نشان
دهند
بهترين هديه خدايند بر زمين كردگار.....
اما انگار چيزي ازاين همه شكوه جا مانده
بود ... و آن چيزي نبود جز بهترين
گل
...و آن چيزي نبود
جز محبت محمد .....
و تا محمد نبود زمين عشق را باور نداشت
و خداوند خواست تا بشر آفريدگارش را با
زمزمه نازك آرای
عشق بشناسد ..........
پس محمد را آفريد .........
محمد كه آمد زمين دگر گون شد .او كه تا
آنروز نور نداشت
در صفحه دفتر چه خاطرات خاكي اش ،
حالا ...
با شميم خوش وجود محمد معنايي دگر
يافت...
محمد كه آمد با خود هزاران هديه آورد ...
براي زمين ...براي من ...براي تو .... براي
همه
...حتي آنهايي كه تا آن روزنبودند...
محمد براي زمين نور ، براي نجات انسان
قرآن، براي بودن و ماندن محبت....
براي جوانه زدن عشق ،خوشبو ترين گلش
فاطمه زهرا .....
براي عدالت علي ابن ابي طالب را....براي
آزادگي وايمان دردانه خدا را ،حسين ابن
علي را ...
حتي براي نجات آهو ،ضامن آهو را علي
ابن موسي الرضا را ....
او كه اگر به نام فرزند بخشنده اش جواد
الئمه قسمش دهي هيچگاه بي جواب
نخواهد گذاشت اشكهاي لرزان
و دستهاي بي تاب و قلبهاي
پر تپش را.....
.
.
.
.
.
.
و براي اميد ...براي انسانيت ..براي خدايي
شدن
براي ضربان ...براي هيجان ...براي
پيروزي... براي
انتظار...براي بي تاب ماندن ...براي لحظه
شماري
....براي همه چيز ....همه چيز ...همه
چيز
......مهدي را ..خورشيد عالم را ...او كه
آقا و سرور
من و توست ... او كه فرزند زهراست ...او
كه همنام محمد است .... آه كه نميدانم
چرا ماتم
اشكهاي لرزان انتظار به وسعت آسمان
رسید اماهنوز منجی موعود از راه نرسید...
تا هيچگاه فراموش نكنيم هنوز مهدي (عج)
نيامده است...
اللهم عجل لو ليك الفرج
ميلاد عشق ناب
عالم محمد
مصطفي
(ص) و سلاله پاكش
حضرت
امام جعفر صادق(ع)
مبارك و فرخنده باد.
دست نوشته : زهرا .س
بتاريخ : 17/1/1386 جمعه
ساعت: 41/15
*انتظار سبز*
یا مهدی خود می دانی که با چه حسی مدام در پی تو هستم...
آن سان که عشقت در قلب کوچکم جوانه زد. آن سان که عشق
را درک کردم،کوله بار مملو از آه چند ساله ی خود را بر دوش
کشیدم...آن سان که آدینه هادر انتظار حضور سبز تو سوار بر
اسب دلتنگی میشدم و رویای آمدنت و دیدار سبز را در ذهنم
می پروراندم، چگونه می توانستم باور کنم آدینه ای دیگر گذشت
و من باید اتظار را از سر آغاز کنم....
آن سان که شیشه ی بلوری دلم می شکست و آه عمیقی از
کوچه پس کوچه های دلم بر می خواست و نا گفته های پنهان در
دلم سنگینی می کرد،تازه به وسعت بغض های فرو خورده ام
پی بردم...
آن سان که انتظار را سر مشق تمامی رویا ها و آرزوهایم قرار دادم
و شبها را به روز و روزها را به شب رساندم و بر بلندای امید وصال
به پرواز در می آمدم و ظهورت را از خدا التماس میکردم،یادم می آید
که گویی زمان متوقف می شد و لحظه ها سوار بر لاک پشت پیر
زمان می شدند گویی هزاران سال طول می کشید تا جمعه بیاید
و یادم هست که وقتی غروب جمعه فرا می رسید بغض راه گلویم
را می بست و اشک از چشمان بی قرارم سرازیر می شد و من
ناباورانه جمعه ای دیگر را به انتظار می نشستم...
و اکنون نیز روزگارم به همین منوال می گذرد و من دلتنگ تر از
دیروز در انتظار تو هستم و آرزوی دیدار ماهت و ظهور سبزت که
صداقت،یک رنگی،عدالت،پاکی، و آرامش را به ارمغان خواهد آورد
مرا تا به جنون می کشاند و می دانم آن جنون عشق توست....
یا مهدی ، ای بهترینم بیا و ما را بیشتر از این در انتظار وصالت منتظر
مگذار...
مگذار بیشتر از این تنها بمانیم و با دلتنگی هم آغوش شویم.
(از دست نوشته های زینت.ن)
